Vanmorgen op de trein kwam ik een studiecollega van me tegen die ik al 10 jaar niet meer gezien had en waarvan ik eerlijk gezegd de naam vergeten ben. Na even bijpraten kwamen we op het onvermijdelijke onderwerp "werk". De collega in kwestie werkt nu al 8 jaar als ambtenaar en voelt zich vastgeroest in zijn job. Omwille van zijn sociale situatie (getrouwd, huis gebouwd, tweede kindje komt eraan) is hij vervallen in een soort van aanvaarding van het lot. De risico's van verandering zijn te groot, de veiligheid van de situatie biedt meer comfort, troost en vooral zekerheid.
Gisteren ben ik op stap geweest met een leuke jongedame die naast haar werkzaamheid als laborante een avondcursus vastgoedmakelaar volgt. Uit pure interesse, maar wel met verdoken ambitie. Intussen heeft ze een werkaanbieding gekregen van een nieuw op te starten vastgoedkantoor. Momenteel worstelt ze met het dilemma van de keuze tussen een intussen routineuze job met fijne collega's en de onzekerheid van een nieuwe uitdagende carrièrewending.
Iets meer dan een jaar geleden zat ik in een gelijkaardige situatie. Zeven jaar lang heb ik stevig doorgewerkt, me gespecialiseerd, ge-jobhopt, internationaal gegaan en uiteindelijk zelfstandige geworden. Maar na zeven jaar voelde ik me nog steeds niet goed in mijn job. Natuurlijk, de sfeer en de collega's waren fijn, de uitdagingen aantrekkelijk, het geld rolde, maar er knaagde iets. Het was mooi geweest, maar genoeg. Het was tijd om wat anders te doen. Tijd om iets leuk te gaan doen. Daar zat het hem dus. Wat ik deed was niet meer leuk en achterom gekeken was het nooit echt leuk geweest.
Als klein ventje heb je dromen en wil je piloot of brandweerman of in mijn geval cowboy worden. Niet voor de titel, maar voor de inhoud: je wil vliegen of door de lucht klievend Mig's achterna jagen, je wil branden blussen en mensen redden, je wil koeien bijeen drijven en bij een kampvuur onder de sterrenhemel slapen.
Op een bepaald moment moet je durven luisteren naar de stem van dat ventje binnenin jezelf. Dat stemmetje dat zegt: ik wil spelen, niet werken. En dat heb ik gedaan. Ik ben gestopt met werken, een tijdje werkloos geweest. Ik heb heel even als barman en als ober gewerkt. Ik heb gevoeld en geproeft hoe simpel en probleemloos en stressvrij het leven kan zijn. Maar ik ben niet zomaar gestopt met werken. Ik heb doelbewust gekozen om een tijdje weer van half negen tot half vijf aan de schoolbank te gaan zitten. Ik heb me verdiept in iets waar ik al jaren in geïnteresseerd was. Echt in geïnteresseerd was. Iets waarin ik mezelf terugvond.
Als ik mezelf vandaag zie ben ik sterker, geruster, over het algemeen vrolijker en positiever dan ik ooit ben geweest in mijn professionele leven. En net zoals vele belangrijke of grote stappen in het leven is het achteraf gezien helemaal niet zo moeilijk geweest. Ik kan het alleen maar aanraden en hopen dat meer mensen de moed vinden om zo'n stap te zetten. Om het met de woorden van een vriend en ondernemer te zeggen: wacht niet tot je 35 bent!
Verplichte verder lectuur bij deze post: How To Do What You Love